Եղիշե Չարենց

Գիշերն ամբողջ հիվանդ, խելագար,

Գիշերն ամբողջ հիվանդ, խելագար, 

Ես երազեցի արեւի մասին:

Շուրջս ո՛չ մի ձայն ու շշուկ չկար –

ունատ էր շուրջս՝ գիշեր ու լուսին:

Ես երազեցի արեւի ոսկին,

Տենչացի նրա հրաշքը խնդուն՝

Ուզեցի սիրել շշուկն իմաստուն՝

Արեւանման, արնավառ խոսքի, –

Բայց շուրջս այնպես գունատ էր, տկար –

Խոսքեր չկային, ու արեւ չկար …

Կյանքը

Կյանքը – երգի, երկնքի՜ պես անհո՜ւն, անհո՜ւն, –

Կյանքը – կորած աստղերի՜ պես հազարանուն:

Կյանքը – կրակ ճահիճներում՝ կա ու չկա, –

Կյանքը – ճամփորդ, սպասված հյուր, որ պետք է գա:

Կյանքը – երգի, երկնքի՜ պես անհո՜ւն, անհո՜ւն, –

Կյանքը – կորած աստղերի՜ պես հազարանուն …

ԱՌԱՎՈՏ

Իմ անցած օրերի պես,

Հնացած օրերի պես,

Ես արդեն հեռացել եմ,

Հնացել եմ ես.

Ես արդեն հնացել եմ,

Ես արդեն հիմա ծե՜ր եմ,

Հեռացել ու անցել եմ –

Ծերացել եմ ես:

Բայց այս վառ օրերի մեջ,

Երբ հողմերն աղմկում են,

Աղմկում ու երգում է

Անցած սիրտը իմ.

Ես կարծես դեռ ջահել եմ,

Ինձ կարծես հմայել են,

Եվ իմ սիրտը պահել է

Կրակները հին: –

Ախ, գիտեմ, որ այդ դո՛ւ ես,

Որ այդպես հմայում ես,

Հմայում ու նայում ես

Օրերում այս հուր.

Դու անուշ կարկաչում ես,

Դու կանչող մի հնչյուն ես,

Կարկաչում ու կանչում ես,

Չգիտեմ, թե ո՞ւր:

Եվ հիմա ես լսում եմ,

Որ վերջին երազում իմ

Քո կարոտն սկսում է

Իմ հոգին հուզել –

Ես կարծես ծերացե՜լ եմ,

Ծերացել ու դարձե՜լ եմ

Ու նորի՜ց երազել եմ

Կարոտանք ու սեր…